De zoektocht naar mezelf

“Hoe voer ik de zoektocht naar mezelf uit?” Het is voor sommige mensen nog al lastig om te weten wie je bent en wat je goed kan. Laat staan wat je wilt in je leven. Al in je pubertijd  word je al gevraagd om hierover na te denken. Er moeten immers schoolkeuzes gemaakt worden, met profielen. Automatisch moet je dus ook al bedenken welk soort beroep je zou willen uitoefenen, zodat je profiel goed aansluit op je vervolgopleiding. Ik kan me niet voorstellen dat kinderen op hun twaalfde, dertiende of veertiende al weten welk beroep ze later willen uitoefenen. Ze moeten op deze leeftijd al de juiste keuzes maken. Bij mij is dat ook niet direct goed gegaan. Je zou mijn CV eens moeten zien, geen touw aan vast te knopen!

Nou ja, er zijn wel mensen die van jongs af aan al weten wat ze willen. Mijn beste vriendin en haar partner wisten echt wat ze wilden. Jammer genoeg lukte het ze in Nederland niet om een eigen veehouderij op te starten vanuit het niets. Zij hebben uiteindelijk hun droom kunnen verwezenlijken aan de andere kant van de wereld. Toen mijn man en ik bij hen zijn geweest jaren geleden, hebben wij kunnen zien aan hen: hoe gelukkig je kan zijn wanneer je doet waar je echt van droomde. Dit heeft mij er uiteindelijk toe geïnspireerd om ook te kiezen voor wat ik écht wil. Maar: tussen die verre reis naar onze vrienden en het maken van de juiste keuzes, zat een zoektocht naar mezelf, een zoektocht naar mijn hart. Die zoektocht was minstens zo avontuurlijk en ver als de verre reis naar mijn beste vriendin. Tenminste, achteraf gezien…

En nu ben ik mensen aan het helpen die een zoektocht maken naar zichzelf, omdat ze niet meer vanuit stress en angst willen reageren. Daarbij merk ik dat mensen erg druk bezig zijn met zichzelf bewijzen!

In mijn gesprekken met cliënten merk ik dat ze in hun verhaal zelf met aanknopingspunten komen, maar door de chaos in hun hoofd dit niet meer herkennen. Door analytisch te luisteren en hen te wijzen op deze aanknopingspunten, vinden ze stapje voor stapje weer vaste grond onder de voeten. Ze komen er achter dat er een rode draad is in hun leven. Ik ben dankbaar voor de mogelijkheden die ik krijg om dit werk te kunnen doen.

‘Ik weet niet meer wie ik ben en wat ik wil’

In een gesprek met een jonge vrouw die opzoek is naar haar identiteit, merk ik weer hoe sterk het idee in ons zit verweven dat je ver vooruit moet denken. Dat komt doordat je in je pubertijd al gedwongen wordt opleidingskeuzes te maken gericht op het beroep dat je uiteindelijk wilt uitvoeren. ‘We moeten iets doen met onze gaven en talenten…’  Ik leer haar om een stapje terug te nemen. Het valt niet mee, maar ze leert om alleen naar zichzelf te kijken en ontdekt hoe ze met de prestatiedruk van buitenaf om kan gaan. Dit doet ze met thuisopdrachten, maar we doen dat ook samen in coachingsgesprekken. In onze gesprekken vindt ze het verhelderend dat iemand met haar mee kijkt, iemand met een frisse blik die open vragen stelt. Stapje voor stapje ontdekt ze steeds meer over wie ze is en waar haar onrust vandaan komt. Dit zorgt voor een stevig fundament in haar verdere leven.

‘Ik ben niet gewild’

Diezelfde week spreek ik een oudere man. Ook hij is aan het ontdekken wie hij is, net zoals deze jonge vrouw. Wat hij allemaal heeft meegemaakt drukt op zijn leven van vandaag de dag. Zijn hele leven is hij aan het zoeken naar bevestiging van wie hij is, terwijl die bevestiging er niet komt van mensen om zich heen. Zijn hele leven lang sloeg hij steeds weer een andere weg in en kon hij nooit echt helemaal innerlijke rust vinden. Ik denk dat veel mensen hier last van hebben en dit heeft te maken met het gevoel van afwijzing dat iemand diep van binnen, onbewust, heeft. De oorzaak zit vaak in de jeugdjaren. Zonder dat ouders het zo bedoelen, kan een kind een gevoel hebben van afwijzing. Bijvoorbeeld dat het kind heeft altijd een gedachte met zich meegedragen heeft, zoals: ‘ik ben niet gewild’. Of de ouders hebben zelf niet geleerd om bevestiging (liefde) te geven aan het kind, omdat zij dat zelf als kind ook niet kregen. Het kan zelfs een specifieke ‘onschuldig lijkende’ gebeurtenis zijn, wat diep gegraveerd is in de ziel, waardoor het kind het gevoel van afwijzing met zich meedraagt. Het kind wordt volwassen, maar draagt nog steeds het gevoel van afwijzing met zich mee.

Het gevolg van afwijzing

Het gevolg is dat je je hele leven bezig bent om te laten zien wat je kan! De keuzes in je leven laat je bepalen door die onbewuste zoektocht naar bevestiging. Zo dwaal je af van de persoon die je ten diepste bent… Je bent geliefd, je bent krachtig, je kunt liefde geven en innerlijke rust ervaren, je bent uniek!

Wat is het doel van zo’n zoektocht naar jezelf, naar je hart? Waarom moet je precies weten wat je wilt en wie je bent? Ik ben er zelf van overtuigd dat ieder mens uniek is. Dat ieder mens geschapen is met een bedoeling. En uiteindelijk draait het om liefde! Deze liefde is niet alleen maar voor jezelf bedoeld, maar dit geeft ook de mogelijkheid om het uit te delen. En dat lukt niet wanneer je alleen maar bezig bent met jezelf te bewijzen!

Dat is waar ik in geloof: de opdracht om je naaste lief te hebben als jezelf en God boven alles.

Daarom heet mijn coachingspraktijk Tankber : dankbaar. Je kunt liefde uitdelen vanuit dit stevige fundament van dankbaarheid.